خانه ام گاه ابری ست، گاهی بارانی و روزهایی هم آفتابی، اما باور دارم که پشت درهم ترین ابرهای بارانی هم، آفتاب تا بی کران جاری ست. دست ها و چشم ها را که بگشایی و ذهن را از داوری های بی اساس و کهنه، تهی و به زیباترین افق های زندگی - که دورازدست می نماید- نگاه کنی، میان فاصله هایی که هست، بودهای بسیاری خواهی یافت. آنگاه، به وسعت زمان، پرواز کن تا بی نهایت و سیمای هستی را دوباره تر از همیشه نگاه کن. نوازش کن جان خسته از دردهای خود را و آواز شادی سر کن و امید را زندگی بخش در باور لحظه ها .

 
اردوان طاهری